زندان: دومی بھر

نبیسوک:ناصر محتشمی

چار ھپتّگ گوستگ ات۔کساس عصرے وھدات،روچ وتی زیبناکین دیما گران ات و لنج و تھارین شپ پہ اشتاپی ھمک نیمگا مان پوشان ات و اے تنک و تھارین کوٹیء پہ ھالےاین کبرے بدل کنان ات۔من پتوّا مانپوشتگ ات و کوٹیء سوروکء نشتگ تان و چمان اون دریگا سک کتگ اتنت و ھمے کمین رژناییء چارگتان کہ چہ پیم پہ اشتاپی روان ات۔ اناگاہء کوٹیء دروازگ پچ بیت و مردکے پہ اشارہ گشگا لگ ات۔پتوّ و ھیّرانان بزیر و درا !!!

پتوّ اون وتی چمانی دیما دور دات و ھیرانان اون دستء کت و چہ کوٹیء در آتکان۔مردکا منی کوپگ گپت و تھلانک دیان بیت۔دمانے رند دگہ کوٹی ئے دروازگی پچ کت و منء کوٹیء تھا تھلانکی دات و بستی و شت۔ من پتوّا چہ چمانی دیما دیر کت،چم اون پہ یک ورنائے کپت انت، گون ورناء سلام و دوروت بیتان۔ آییء منی پتوّ چہ دستا گپت و یک جاھے چیر گپت،ھنچو گشے من آییء لوگے مھمان اتان،و پہ شرّین وڑےء منا وش آتکی کت۔من رند چہ ماھے کہ انسانے گندگ اتان سک باز وشھال بیتان۔ھما دمانء پہ گنگی و اشارہ جست و پرس و گپ و ترانء لگ اتان۔گشے کساس یک دو ساعتء رند من بازین گالے چہ ھمشانی لبزا یاد گپت،نزانان بلے مجبوری ات۔ما گپااتین کہ مردکء دریگ پچ کت۔ھمے ورناء ھیرّان زرت و پہ مردکء شھار دات۔آییء لھتے بٹ(برنج)و چار دانگ پرتکال مارا دات۔ پہ راستی من چہ وشھالیء شام و روتی نہ اتان۔ورنا چوش کہ ماتے پہ وتی بچء،منا پریاتء لگ ات و چہ ورگا وتی دستی کش ات۔ من پہ بچکندگ و اشارہ بازین چیزے گشت بلے آ شرّین انسان منا الوّک نہ ات۔من کمے بٹ و دوئین پرتکالان وارت انت۔ آییء ھم کمے وارت پہ نمازا لگ اتین۔بلے اےمنی نمازء وانگ، پہ راستی پہ اے ھاترات کہ چہ اے زندانء آجو بہ بان۔رند چہ نمازء گپ و ترانء لگ اتین۔

ورناء چہ منء جست کت ۔ شما کجا ملکے مردم ات؟

من پسّہ دات۔ایران،بلوچستان،(بلوشی)! بلے من ھمے مارات کہ اے مرد بلوچستانء نہ زانت۔ دگہ بازین جستے کتی،لھتے سرکچ اون وارت لھتے نہ،بلے گیشتر آیی اون پہ گپء موہ نہ دات،پرچے کہ من لوٹ ات کہ چار گال چہ اے شومین لبزا یات کنان تا کہ اے زندانء ناشرین مردکانی جستانی پسہء دات کت بہ کنان۔ ما گپ و گالا دلگوشتین کہ دروازگ پچ بیت و ھمے سوریہ ورناے نمبراش ونت۔ورناء، ھو گشت۔ مردکء دو پچی چنڈ منی دستء دات کہ اے ورناے چمان و دستانء بہ بندان۔من آییء چم و دست بست انت۔کوٹی اش بست و شت انت۔

من نشت و دمان ھساب کنگا لگ اتان۔کساس یک و نیم دو ساعت گوستگ ات کہ ورنااش آرت۔ ورنا کہ نشت، من گشے سک تکانسر و بے کرار اتان و

ورناے دپا چارگ اتان و پہ وشین ھالے دلمانگ اتان۔ آییء پہ دیم رژنایی و بچکندگ درّاینت۔مافی مشکل،اللہ کریم و دگہ لھتے گپی جت بلے من چہ ھمے اللہ کریم و مافی مشکلء زانت کہ اے مردے کار ھیرانت۔

رند چہ لھتے گپ و ترانء وپتین۔سھبء نمازء پاد آتک و پدا وپتین۔کوٹی کہ کمے رژنا بیت و زندانء بنپانانی(نگھبانانی) دپتوارا پاد آتکین۔ ورناء نوہ 9 دانّگ

نایی (ھرما) گڈّگ درگپت و کوٹیء سمٹء سرا نوہ داروئے کشکی کش ات و پہ بچکندگ گشگء لگ ات،بیا لیب کنین۔ ما لیبء بنگیج کت،بلے من جھلانکین ھیالے شتان،وتی دلا گشت اون برابر اے مرد (پیشینی) بازارا نشتگ و نوہ دارو لیب کنت ھچ نہ زانت کہ اے صدام صاحبء زندان انت۔ بلے ھیر لیب لگ اتین۔

کساس سے شپ و سے روچ اے سوریہ ورنا گون من بندات۔سیمی روچا،بیگاہء یکے آتک اے ورناے چم و دستان اش بست انت و برت اش۔پدا چہ ھپتگے تھنا بیتان۔ھپتگے رند مردکے آتک و منء گشگء لگ ات کہ وتی پتّو و چیزان بہ زیر و درا۔من پتّوا وتی سرا دور دات و چہ کوٹیء در آتکان،من پیسر و مردک چہ منی رندا،منی کوپگی گپتگ و تھلانک دیان انت۔کمے رند من مارات کہ منء دومی طبقہء، بزان برزتر برگاانت۔ دروازگے پچ بیت و منء کوٹیء تھا تھلانکی دات و شت۔وھدے کہ من پتوّا چہ وتی دیما دیر کت،چاران منی چپ و چارگردء کساس بیست کس اشتاتگ و پہ ھیرانی منء چارگاانت و لھتے گشگ انت کہ (انت ھندی؟) دگرےء گشت(انت باکستانی؟) من ھم ھمایانی وڑا ھیران و گوش دارن و پدا پسہ اون دات۔ ، من ایرانی!!

من کہ چوش گشت پھکان دیما گون دو کسء کت و گشت اش،محمود،علی

ایرانی۔۔ ۔ ۔ ۔ ایرانی۔ ھمے وھدا یک برز و بارگین ورنائے منء گورامباز کت و منی پتوّ و ھیران چہ دستء گپت انت۔ دگہ ورنائے کہ گون ایرانء(ارتشی)

پچان ات،منے گون عربی لبزا جست کت،(انت ایرانی؟) من لوٹ ات کہ ھو بہ گشان،ھما دگہ ورنا کہ منی پتوّ چہ دستء گپتگ ات۔ ٹھکے جتی و پہ مزاک آ ورنائے تھلانک دات و گشتی تو گنوکے،اے مرد گون ما پارسی گپاانت تو جست کنے (انت ایرانی)۔ محمودء دیم گون من کت و گشتی،برات

دلا میار،اے ورنا چوکہ جاہ کیت کمے پریشان انت۔ من پسہ دات نہ،برات من

دلا نہ یاران۔

محمودء منی پتوّ وتی جاھانی کرّا چیر گپت و پہ شرّی گون من دراہ و سلامت بیت و کمے رند جست و پرسء لگ ات و وتی کسےئے گون من گشت انت۔آ دگہ ورناء کہ نامی،علی ات، ھم نشت و گپ و ھالا لگ ات۔

اے کوٹی مزن ات۔پہ ھساب ھژدہ کس،عراقی،اردنی،ایرانی ھمے کوٹیء بنداتنت۔ یکے مسیحی ات، پہ اش زندان ات کہ کلیساء توکا وتی کتابی پہ برزین آوازے ونتء۔ دگرے کہ نامی، ابو احمد ات و پہ شرّی اصفھانی لھجہء گپے کت،سک بارگ ات و ھمک وھد پتوّے چیرا نشتگ ات و قرآنے ونت و سک کم گون ما و اے دگران گپے کت،بلے باز مزنین و ترسناکین سر گوستے ھست اتی و چو کہ گشتی پاھوے(اعدام) ودارء کنگاات۔ ابو احمد شیعہ ئۓ ات و آیت اللہ حکیمء گلّے باسکے ات۔ منء پہ ابو احمد سک بزگ بیت۔گیشتر گون ھمشی نشتان و گپ و ھال اون کت۔تا یک روچے من جست کت، واجہ شما وتی گرگے کسہء گشت کن ات؟آییء گشت۔

ھو،منی دومی برانت کہ چہ ایرانء،عراق دیم دیگ بان پہ وتی دژمنانی کشگء(حزب بعث)۔

ما دو کس اتین،کار ما کت(بزان مردم کشت) سیکل ان(دوچرخہ) سوار بیت ان۔منی دوست یک نیمگے شت و من دگہ راھے۔ من ایرانء مرزء نزیک کتگ ات، ملّ و ملّان چرخء سواراتان و وتی تپنگ و سلاح گونی ئے توکا کتگ انت و چرخے پشتء بستگ اتنت،کسانین دھاتے توکا گوزگا اتان کہ یک پیر مردے منی دیم گپت و جست پرسء لگ ات،ھمے وھدا بازین کسے رست و منی چپ و چارگرد اش گپت و گونی اش پشکرات۔سلاح آیانی دستء کپت انت،من اش( بعثی انی) دستء دات۔ وھدیکہ اشانی دستء کپتان، وھد و ساعت اش نزانت،جت و جست اش کت و،دراتک،بلے من ترس چہ اعدامء گواہ نہ کت تا کہ گشت اش،اگر گواہ مہ کنے تئے مات و گھارانء چہ( نجف )کارین و زناہ کنے!!!

رند چہ اے بے ننگین زاہ و ھبران من وتی چیر داتگین ھال گشت انت و دپون بوتک۔پرچے کہ من زانت اگر مہ گشان اے شومان المّ اے کاران کن انت و کتگ اش۔ چہ آ روچا رند منء کمتر جن انت و زاہ و ھبر کن انت و پیسرا (استکبارات)بیتگان نوک دہ روچ انت کہ اداش (مخابرات) آرتگان۔

من جست کت:

ابو احمد،( استکبارات) دگہ چیئے!؟

آییء درّاینت، سوچ اش نام اش مہ گر،باز درّندہ و وکشی رستر انت!!!۔ من ھمے ھاترء گون تو چوش گپ کنان کہ بلوچانء کمے زانان۔ما باز برا ماموریت چہ( قم ) زاھدان دیم دیگ بیتگان!!!

من جست کت۔

ماموریت،زاھدان، پہ چہ کارے؟

ابو احمدء پہ بچکندگ پسہ دات۔

وشدل، پہ بدین کارے دیم دیگ نہ بیتگان۔پہ لھتے مذھبی کار۔ مردا گون من گیشتر گواہ نہ کت و من ھم باز زور نہ دات۔

اے کوٹی گشے باز گھتر بیت۔چہ تھناییء رکّتان۔ وڑ، وڑین مردم گندان و ھال اشکنان۔گپ و کندگ انت۔ چہ منی(بلوچی اتء و سنی مذھبیء) گشے منء باز سوب رسگاات و چہ گجران(پارسی) گیشتر احترام ھست ات۔

دومی روچا گون کوٹیء مردمان سنگت بیتان و گپ و ھالء لگ اتان۔ ھر کسء منء پہ احترام(بلوشی) توار کت۔ھاس کار (زبیر و بصرہء)مردمان سک باز منء عزت دات۔پرچے کہ اشان (کویت) گون بلوچان دوچار کپتگ انت و سنگت بیتگ انت۔ (جاری انت)