بسمه تعالی

موضوع گزارش: زمین های شهر چابهار ( 2000 هکتار شهرداری)

با توجه به موقعیت عالی تجاری و ترانزیتی چابهار ، روز به روز بر

ارزش زمینهای چابهار افزوده می شود اما افسوس از این که چنین

است ! زیرا تمام این زمینها به افراد مافیای زمین خوار چابهار با

همکاری صمیمانه شهردار و اعضای شورای چابهار با ترفندهای

قانونی واگذار شده است !

در سال 1353 توسط مجلس ملی و سنا به شهرداری چابهار اجازه داده شد 2000 هکتار از اراضی چابهار را به افراد ساکن در آن اجاره دهد و اين پول ها را صرف آبادانی شهر چابهار کند. اما این اجازه را نداده که افراد ضعیف و فقیر را اززمین خود بلند کرده و آن را به افراد ثروتمند و بی نیاز واگذار کند !

جای بسی تاسف است که بگویم شهردار و اعضای شورا همه بلوچ هستند که این بلا ها را سر مردم می آورند !! ( از ماست که بر ماست )

زمانی که شهرداری ها زیر نظر وزارت کشور بودند ، مردم چابهار هیچ مشکلی در مورد زمین های خود نداشتند اما وقتی سیستم شهرداری شورایی شد و یک عده از خدا بی خبر آمدند و شهردار و شورا شدند ، دست دزدان و خلافکاران باز شد و شروع به پایمال کردن حقوق مردم نمودند.

در قسمت بعد در مورد زمینهای روستای کمب خواهم نوشت .

امیر

-----------------------------------------------------------------------------

گزارشی از چابهار توسط واجه امير در مورد مشکلات مردم با مسئله زمين تهيه شده که بسياری از حقايق و آنچه را که اکثر ملت بلوچ در سرزمين اجدادیشان بلوچستان با آن سخت روبرو هستند، آشکار ميکند.

چابهار بعلت موقعيت جغرافيائی استراتژيکاش از دوران جنگ با عراق نظر رژيم جمهوری اسلامی را بخود جلب کرد تا برای سامان دادن به مشکلات وارداتی مهمات و ديگر مايحتاجات نوعی چاره انديشی شود.

از آن پس چابهار نسبت به ساير شهرستانهای بلوچستان از رشد نسبی بيشتری برخوردار ميباشد. با فراهم شدن بخشی از امکانات از قبيل برق و تلفن، راه و اسکله شمار قابل توجهی از مردم اطراف برای يافتن کار و درآمد بهتر سکونت در چابهار را اختيار کردهاند.

بيکاری در سطح بسيار بالا در بلوچستان سبب گرديده تا جمعيت شهری چابهار افزايش قابل توجهی نمايد و مسئله زمين برای احداث و ساختمان برای سکونت مردم بشکل حاد پيش بيايد و تقاضا برای زمين مسکونی در حد بلايی باشد. بالا بودن سطح تقاضای زمين و پايين بودن عرضه آن موجب شده تا قيمت زمين در چابهار رشد نامناسبی داشته باشد.

حال بايد علت و يا فاکتورهايی را که مشکل زمين را در چابهار بوجود آورداند، مورد بررسی قرار داد تا درک جامعی از گزارش واجه امير بدست آيد. چابهار همانند ساير شهرستانهای بلوچستان دارای وسعت خاکی زيادی نسبت به جمعيت دارد و تعداد بلوچهايی که در طی ساليان اخير برای کار و سکونت جذب شدهاند بيش از حد نساب نيست. از نظر شهری در صورت فراهم شدن ودسترسی به امکانات ابتدايی و روزمره زندگی، چابهار ميتواند و بايد از جنوب بسوی رمين و تيسکوپان و از شمال بسوی تيس و فراتر از آن گسترش پيدا کند.

عواملی که سبب شده تا از گسترش شهری چابهار جلوگيری شود، سياستهای رژيم است. بدين معنی که رژيم عرضه زمين را در اختيار مونوپوليک و انحصاری دارد و از شکل گرفتن جوامع مدرن شهری در بلوچستان در هراس است. با رویآوردن مردم اطراف به زندگی شهری حس همپيوستگی، درک مسائل و مشکلات مشترک، شکلگيری سريعتر بينش ملی و نهايتاً دفاع از هويت ملی و حقوق ملی ـ دمکراتيک در بين آحاد ملت بلوچ عـينيت پيدا ميکند. برای نمونه ميتوان از اعتراضات مردم چابهار در سال گذشته بدفاع از منازل کپری و کاشانهشان ياد کرد و ديد که آنها متحدانه عمل کردند.

بخش ديگراين گزارش اشاره دارد به مسئولان بلوچ و نقش آنها در مسئله زمين. لازم است تا يک نگاه همه جانبه به رل بلوچهای دستاندرکار در نظام جمهوری اسلامی داشت. رژيم جمهوری اسلامی ايران برای آنکه توانسته باشد حاکميتش را بر بلوچستان اعمال دارد، همانند رژيم پهلوی از افراد بومی بلوچ نهايت سوءاستفاده را کرده است. رژيم با گماردن چند تن از بلوچها بدون اينکه به اين افراد اختيارات معنیدار واگذار کند، نابسامانیهای مردم را به گردن آنها میاندازد تا شايستگی مسئولان بلوچ و سپس ملت بلوچ در اداره امور بلوچستان مورد سئوال قرار گيرد.

در بلوچستان شوراهای شهر، شهردار و هر مسئول انتخابی و نيز انتصابی بلوچ از نظر عملی فاقد اختيار هستند. آنها در هيچيک از تصميمگيریهای کليدی در بلوچستان کوچکترين نقش را ندارند.همانطور که از گزارش برميايد رژيم نقشی جز دلالی زمين برای افراد شورا و شهردار و . . . باز نگذاشته است. مسئولان بلوچ اگر چه پذيرفتنی است که تعدادی از آنها بیکفايت و حتی غيرقابل اعتماد هستند، اما غالب آنها چون کبوترهايی پر قيچی شده(آزادند تا پرواز کنند، اگر بتوانند) هستند که اجازه باصطلاح قانونی دارند اگر شجاعت به اقدام داشته باشند!

سياست ديگری را که رژيم در بلوچستان مذبوحانه در دست اجرای دارد اين است که افراد لايق بلوچ را چنان در تنگنای قرار ميدهد که آنها مجبور به اعمالی ميشوند که در خور آنها نـيِست. سپس رژيم از آنها بعنوان عوامل خود بکار ميگيرد تا مانعی در برابر رشد اجتماعی- سياسی و رشد بالفعل جنبش ملی ـ دمکراتيک بلوچستان شوند. از گزارش پيداست که تا چه حد مردم نسبت به شايستگی بلوچها در امور بلوچستان در ترديد هستند. رژيم عمداً اين باصطلاح مسولين بلوچ را تشويق ميکند تا از مقام و منصبشان تا ميتوانند سوءاستفاده کنند و هميشه محتاج تکيه بر حمايت رژيم باشند. اين سوءاستفاده ها از چشم رژيم ناپيدا نيست و دست-اندرکاران کلیدی رژيم بخوبی آگاه هستند، اما رژيم برای بوجود آوردن عدم اعتماد بین بلوچها این حيف مال را تحمل ميکند. با گسترش اين سوءاستفاده ها مهرههای کليدی رژيم نيز شخصاً مبالغ بزرگی را در دوران سرسپردگیشان در بلوچستان به يغما ميبرند. حاصل اينکه بيشترين بخش از اندک بودجه بلوچستان بين مهرههای رژيم و تنی چند از بلوچهای منفعت طلب و نادان بتاراج ميرود و سبب نزديکی اين دو گروه به نظام ميشود، نفس اعتماد به شايستگی وبه لياقتکاری بلوچهای مسئول و در نهايت تمامی ملت بلوچ با روی کردن اعمال اينگونه بلوچهای منفعت طلب تضعيف ميشود؛ و حاکميت جهل و استبداد برای مدتی ديگر پابرجا ميماند.

از آنجا که بلوچستان و ملت بلوچ، جامعه و انسانهايی استثنايی نـيستـند، در بلوچستان نيز مثل هر جامعهای از افراد منفعت طلب و نادرست وجود دارد. اما چرا سطح آن با وجود برقراری روابط نزديک و سنتی از حد انتظارمان بالاتر است، بايد شرايطی را که رژيم برای اعمال سياستهای ضد دمکراتيک و ضد بلوچی بوچود آورده جستجو کرد. بيعدالتیهای شورای شهر و شهردار و ديگر مسئولان بلوچ سيمـپـتوم (نشانه-های ظاهری) بيماریهای اجتماعی ـ سياسیاند که نظام ضددمکراتيک جمهوری اسلامی ايران به ارمغان آورده است. راه حل مشکل زمين در چابهار و بلوچستان انتقاد و حتی تغيير افراد شورا يا شهردار و . . . نيست(اگرچه آنها را بايد از نظر معنوی و عملی تحت فشار و مورد موخذه قرار داد)، زيرا مجموعه شرايط و عوامل در سوءاستفاده و بيعدالتی متکی به نظام فرسوده ضددمکراتيک حاکم است.

تا زمانيکه رژيم خود بنابر مسائل سياسی مشوق فساد در بلوچستان است، افرادی بلحاظ مشکلات مالی، فرصت طلبی . . . برای همکاری و اجرای سياستهای رژيم در صحنه خواهند بود؛ و مشکلات ملت بلوچ نه فقط با حذف اينها بلکه با از بين بردن شرايط فساد و پشتوانه حکومتیاش همراه با گسترش حس ملی ـ گرايانه به هويت بلوچی است که کاسته ميشوند.

ما بلوچها بايد از گزارشدهی واجه امير و احساس مسئوليتی را که در برابر مسائل پيرامونمان در بلوچستان از خود نشان داده تقدير و ستايش نماييم. چنين احساس مسئوليتی در قبال جامعه نشان از رشد اجتماعی ـ سياسی مردم در بلوچستان است و بايد کسانی را که بخود زحمت ميدهند و نسبت به مشکلات و مسائل ملت بلوچ دست بقلم ميبرند تشويق کرد. ما لازم است تا روندی را که فرزندان بلوچ در گزارشدهی و تحليل جامعه بلوچستان در پيش گرفتهاند حمايت نماييم زیرا سرآغازی است برای درک جامع از بلوچستان. در اين روند کم و کاستیها نبايد مانع از مشارکت افراد لايق ما در مسائل سياسی ـ اجتماعی باشد، بلکه سبب آن شود تا ما را مصممتر نسبت به بازگوئی نارسائیها و مشکلات عديده ملت بلوچ در بلوچستان کند. لازم است تا ما فرزندان بلوچ دستاندرکار در مسائل اجتماعی، فرهنگی و سياسی بيش از هر زمان فعالتر شويم و زمينه را برای اعتمادسازی بین خود بوجود آوريم. رژيم سياست سلب اعتماد ضدملی بلوچ را در بين ما با تمام توان دامن ميزند و با گماردن تنی چند از بلوچها در پُـستهايی در تلاش است تا به ما ملت بلوچ تفهيم کند که بلوچ شايستگی اداره امور را ندارد و اين نظام است که توانايی حل مشکلات را دارد!

رژيم به افراد غيربومی در بلوچستان اختياراتی وسيعتر ميدهد تا نشان دهد که بلوچها از شايستگی کاری برخوردار نيستند و بدينسان سياست ضدبلوچیاش را عينيت بخشد.

دادن پُـست بدون اختيارات، اختياراتی که رژيم به عمد از بلوچها سلب کرده، زمينه ساز سلب اعتماد به افراد لايق و نخبگان بلوچ است که ما بايد اين چنين ترفندهای رژيم را بخوبی درک و افشاء نماييم.

بلوچستانءِ راجـی زرمبش

۲۴ آذر ۱۳٨۵