مهررورزی یا کینهتوزی احمدینژاد به بلوچستان

رئیس جمهور رژيم همراه با هیات وزیران روز چهارشنبه ۲۵ آذر ۱۳۸۴ وارد زاهدان مرکز بلوچستان شد. از آن پس وی به شهرهای دیگر بلوچستان رفت. تبلیغات زیادی از سوی رسانههای وابسته رژيم گزارش و پخش شده است. از لابلای گزارشات میتوان به هدف سفر احمدینژاد به بلوچستان و بخشی از مشکلات در بلوچستان پی برد.

در این گزارشات رژيم سعی فراوان کرده تا سفر رئیس جمهوراش را یک سیاست کلی که بر مبنای محرومیتزدائی و برقراری عدالت اجتماعی استوار است، وانمود کند تا مردم ايران و بويژه منطقه از پرداختن به هدف اصلی رژيم بدور بمانند.

در گزارش ایسنا از مانور دریایی در چابهار میخوانیم که " رييس شوراي عالي امنيت ملي همچنين بعد از ظهر روز چهارشنبه در آخرين مرحله از رزمايش بزرگ عاشقان ولايت در ناو سرفرماندهي خارك ح ضور يافت و يگانهاي رزمي عمل كننده در اين مانور از مقابل وي رژه رفتند. "

احمدینژاد در اولین روز سفرش به بلوچستان در زاهدان که در ورزشگاه بود بجای محرومیتهای بلوچستان از اقتدار نیروهای مسلح جمهوری اسلامیبرای تضمن صلح و آرامش منطقه سخن راند(احمدينژاد گفت: نيرويهاي مسلح جمهوري اسلامي ايران ضامن امنيت، صلح و آرامش در منطقه هستند و اقتدار آنها تهديد كشوري نيست بلكه تضمين كننده صلح و آرامش منطقه است)!

وی نيز گفت: در حال حاضر مشاهده ميكنيم كساني كه تا دندان به سلاحهاي هستهيي مسلح هستند و زرادخانههاي خود را پر از سلاح ميكروبي، هستهيي و شيميايي كردهاند به ما در ارتباط با داشتن انرژي صلحآميز هستهيي خرده ميگيرند. افرادي كه داراي چنين تجهيزاتي هستند و در جنگ، رژيم صهيونيستي و رژيم بعثي عراق را به سلاحهاي ميكروبي و شيميايي مجهز كردند، به ما ميگويند شما نبايد انرژي صلحآميز هستهيي داشته باشيد؛ چون احتمال دارد به سمت سلاحهاي هستهيي انحراف پيدا كنيد! ما به آنها ميگوييم اگر شما به نيت ما شك داريد، ما به شما شك نداريم، بلكه مطمئن هستيم كه شما از اين سلاحها به نحو مسالمتآميز استفاده نميكنيد و براي پيشبرد امور خو د جنگ راه مياندازيد تا كارخانههاي اسلحهسازيتان فعال باشد.

سفر احمدینژاد همراه با رئیس شورای عالی و هیات وزیران جهت اجرای برنامههای نظامی رژيم است و همانطوريکه از نقل و قولهای بالا بخوبی پیداست اقتدار نیروهای مسلح و حتی دستیابی آنها به سلاح هستهای و پر کردن زرادخانههایشان از سلاح بیولوژیکی، هستهای و شیمیایی است. سخنان احمدینژاد بیانگر سیا ست رقابت تسلیحاتی است که ایران را بسوی ابرقدرت منطقه درمیآورد، اگرچه وی تلاش کرده تا با بکارگیری واژه "انرژی صلحآمیز هستهای" سیاستهای رژيم را غیرنظامی طرح و عرضه کند.

رژيم میگوید که اقتدار نیروهای مسلح(حاکمیت سپاه و بسیج و اطلاعات) ضامن امنيت، صلح و آرامش در منطقه است ولی شواهد برخلاف این را به اثبات رسانیده است و در جهان مدرن امروز که گام در جهت دمکراسی برداشته با نگرانی به سیاست تسلیحاتی بویژه بخش هستهای آن مینگرد. رژيم جمهوری اسلامی ایران با روی کار آمدنش بزرگترین مخل صلح و آرامش در منطقه است زیرا در بین سران جمهوری اسلامی رقابت بر این بوده و هست تا در امور فلسطین(مشکل آفرینی برای سازمان آزادیبخش فلسطین و روند صلح در خاورمیانه)، لبنان(مسلح کردن حزبالله و شیعیان لبنان و کمک همراه با فراهم نمودن شرایط به مداخله سوریه در لبنان) ، عراق(کمک مالی و نظامی به شیعیان افراطی از قبیل صدر و نیز ایجاد بیثباتی در عراق)، افغانستان(سنگ اندازی در پروسه شکلگیری دولت و کمک به نیروهای وفادارش در هرات و . . .)، پاکستان(ایجاد تنش بین سنی و شیعه همراه با تدارک قتل علمای سنی از طریق لشکر طیبه و . . .)، عربستان، بحرین؛ کویت و آذربایجان مداخلت آشکار بنمایند. رژيم جمهوری اسلامی ایران با هیچیک از کشورهای همجوار بنابر بینش عظمتطلبی نتوانسته است یک روابط سالم بدلیل فقدان حسن نیت بوجود آورد! رژيم همواره منبع تنش و نگرانیها در منطقه بوده و براستی که سیاستهای رئیس جمهور جدید که مقامش را مدیون سیاستهای عظمتطلبانه سپاه و بسیج میداند، بر میزان نگرانیهای جهان و کشورهای منطقه میافزاید.

احمدینژاد متاسفانه ثروت خدادادی از منابع نفت و گاز مردم مستحق ایران را صرف خرید موشکهای دوربرد(موشکهای خریداری شده از روسیه در اخیر) و پر کردن زرادخانههای سپاه و . . . خواهد کرد و نیز با پیش کشیدن مسئله تحریم ایران از سوی امریکا، بازار دلالگری، رشوهخواری و دزدیهای کلان را برای تحکیم دایره حکومتی داغ و پابرجا میدارد. احمدینژاد همراه با اقتدارگرایان نظامی و مذهبی برای رسیدن به اهداف نظامی و عظمتطلبیشان نیازمند امکانات مالی، راه و بنادر هستند. از این زاویه است که چابهار مورد توجه رژيم میباشد. چابهار برای آنکه قابل بهرهبرداری باشد، همانند هر جایی لازم است تا امکانات اولیه برای توسعه از قبیل راه و ارتباطات(جاده،فرودگاه، تلفن و راه آهن)، برق، آب، مسکن، بیمارستان و مراکز آموزشی در آنجا فراهم شوند. رژيم برای دستیابی به امکانات مالی از طریق چابهار در حال اجرای پروژههایی است که نیاز به نیروی کار دارد. این نیروی کار متاسفانه در بلوچستان موجود نیست زیرا میزان بیسوادی در بلوچستان به میمنت شاه و شیخ در مقایسه با هر جایی از ایران بالاترین است.

خبرگزاری فارس به نقل ازاكبری رئيس دانشگاه سيستان و بلوچستان که احمدنژاد را همراهی میکرد، نوشت: اكبري رئيس دانشگاه سيستان و بلوچستان با بيان اينكه اين استان داراي 26 مركز آموزش عالي و هزار و 200 عضو هيات علمي است، گفت: 42 هزار دانشجويان در اين استان مشغول تحصيل هستند كه با توجه به نگاه رئيس جمهور به آموزش عالي اميدواريم تحول جدي در آموزش عالي ايجاد شود.

از مجموع ۲۶ مرکز آموزش عالی در بلوچستان تنها چند مرکز در شهرهایی هستند که ترکیب جمعیتی همگون و بلوچی دارند. غالب این مراکز در زاهدان و زابل که دارای جمعیتی آمِخته از بلوچ و غیربلوچ هستند، متمرکزند. بسی دردآور که از ۴۲ هزار دانشجوی در مراکز آموزش عالی کمتر از یک هزار از آنها بلوچ میباشند. از تعداد متخصصن و نخبگان علمی بلوچ در هیات علمی سکوت را اختیار کردن مناسبتر است چون به تعداد انگشتان دست نمیرسند.

احمدینژاد به هنگام سخنرانی در جمع دانشجویان دست بسوی لیوان آب دراز میکند تا رفع تشنگی کند اما نمیداند که پا به سرزمین تشنه لبان یعنی بلوچستان گذا شته است و از آب خبری نیست. او که از تهران پر آب و نعمت برخاسته تاب تشنگی حتی برای چند لحظه ندارد. گویا این سران رژيم سرخود را در زیر برف دارند و نمیخواهند تا بدانند که بلوچستان با مشکل حاد آب روبرو بوده و هست! از زاهدان مرکز بلوچستان گرفته تا زابل و چابهار تمامی با فقدان آب، چه برسد آب آشامیدنی روبرو هستند، و از سران و دستاندرکاران رژيم بجز از وعدههای توخالی مکرر چیزی عاید ملت بلوچ نشده است.

ملت بلوچ امروزه بخوبی مسائل پیرامون خود را درک میکند و میداند که طرحهای رژيم در ظاهر اگرچه عمرانی هستند، ولی برای مقاصد نظامی و اسکان دادن نیروهای رژيم میباشند. رژيم بنابر ماهیت ضددمکراتیکاش، با ملت بلوچ و حقوق ملی ـ دمکراتيکشان و مسئله بلوچ کینه تاریخی(بجای مهرورزی) دارد. گواه این واقعیت هشدار پاسدار رحیم صفوی در روز بیست آذرماه در متهم نمودن مبارزان ملی بلوچ و کرد و عرب به تجزیه ایران است.

رژيم کینهتوز جمهوری اسلامی ایران نشان داده که نسبت به مسایل بلوچستان تعهدی ندارد از اینرو دخیل دادن ملت بلوچ در امور بلوچستان موردی پیدا نمیکند!

تمامی تصمیمات برای بلوچستان چه از سیاسی، چه از امنیتی و عمرانی از تهران از سوی احمدینژادها گرفته میشود و نقش واقعی برحق و دمکراتیک نمایندگان سیاسی و نخبگان ملت بلوچ توسط آنها نادیده گرفته و پایمال میشود.

بلوچستانءِ راجی زرمبش وظیفه ملی خود میداند تا اهداف زیانبار سران رژيم به بلوچستان را افشاء نماید و ملت بلوچ را از ترفندهای رژيم چون مهرورزی احمدینژاد و یا محرومیتزدایی خامنهای آگاه نماید. اهداف هیچیک از طرح و پروزههایی را که رژيم به مردم وعده دادهاند، توسعه و پیشرفت ملت بلوچ و بلوچستان، صلح و امنیت در منطقه نبوده و بالعکس بر مبنای اهداف نظامی تهیه و تنظیم شدهاند. اگر چنانچه طرحهای رژيم در بلوچستان و در مجموع سیاست کلی عظمتطلبانه رژيم با موفقیت پیش بروند، منطقه با بحرانهای متعددی از جمله اقتدار افراطی مذهبی شیعی روبرو خواهد شد.

هدف سفر احمدینژاد بر یک احساس مهرورزانه از سوی رژيم به ما ملت بلوچ نیست بلکه حامل سیاست کینهورزی نسبت به هویت ملی و حقوق مشروع و دمکراتیک ما ملت بلوچ میباشد.

بلوچستانءِ راجی زرمبش

جنبش ملی بلوچستان ـ ایران

۲۸ آذر ماه ۱۳۸۴