آیا درانتخابات شوراهای شهروروستا و مجلس خبرگان شرکت کنیم؟

روز 24 آذر برابر با 15 دسامبر 2006 روز انتخابات شوراهای شهر و روستا می باشد. این انتخابات مانند سایر انتخابات در جمهوری اسلامی ایران خصوصیات ویژه خود را دارد. یکی از خصوصیات انتخابات عمومی در جمهوری اسلامی الک کردن کاندیدهای مورد نظر و به اصطلاح معتقد به نظام می باشد. هر چند که تمام نامزدها خود را مسلمان و متعهّد معرفی می نمایند و در جلسات سخنرانی سوگند یاد می کنند که نتنها خودشان بلکه جدّ اندر جدشان هم متعّهد به انقلاب، رهبر و حکومت ولایت فقیه بوده، هستند و خواهند بود، هیچ تضمینی برای راست گفتنشان وجود ندارد. برای ممانعت از ورود افراد بیطرف به شوراها که احتمالا نمایندگان واقعی مردم باشند، صلاحیت نامزدهای انتخاباتی که چیزی جز درجه بندی عقیدتی و وابستگی آنها به دستگاه حکومتی نمی باشد باید توسط وزارت کشور تايید گردد. این ویژگی خاص، دموکراسی مورد ادعا؛ سران جمهوری اسلامی ایران را از محتوا خالی می نماید. یکی از اصول انتخابات مردمی بیطرف بودن حکومت و مقامات دولتی و حتّی روحانیان حقوق بگیر دولت در تایید و رد نامزدهای انتخاباتی و یا تشویق یا ممانعت مردم از رأی دادن به نامزد خاصی می باشد.

غلامحسین الهام یکی از سران عقیدتی جمهوری اسلامی می گوید « جمهورى اسلامى ايران، يكى از «انتخاباتى» ترين و «جمهورى» ترين كشورهاى جهان با مشاركت مردمى بالاتر از نصاب دموكراسى هاى غربى است». آقای الهام هدفی بجز فریب مردم و تأیید نظام ولایت فقیه که اساس آن نه بر انتخاب بلکه بر انتصاب استوار است ندارد. البته که مشارکت مردم در انتخابات جمهوری اسلامی بالاتر از کشودهای غربی خواهد بود زمانی که اولا مردم روستاها توسط انواع خودروهای نیروهای رنگارنگ انتظامی و غیر انتظامی به صندوقهای رأی انتقال داده می شوند، ثانیاُ تمام صاحبان شناسنامه ها اعم از زنده یا مرده بودن در انتخابات شرکت می کنند، ثالثأ عدم وجود مهر انتخابات در شناسنامه پیامدهای ناگواری هم می تواند داشته باشد ودر آخر هم اینکه تعداد رأی دهندگان یک حوزه انتخابی از تعداد اهالی آن می تواند چندین برابر بیشتر باشد.

امّا اگر از عدم آزاد بودن انتخابات هم بگذریم آیا اعضای شوراها می توانند آزادنه و بدون دخالت مقامات و مأموران دولتی و عقیدتی وظایف خود را انجام دهند؟ تجربه نشان می دهد که شوراها نتنها همراه و برای مردم انجام وظیفه ننموده اند بلکه همراه دولت باید باشند و برای نظام انجام وظیفه نمایند. در واقع شوراها وسیله ای برای توجیه ناتوانیهای دولت در رفع مشکلات مردم توسط به اصطلاح نمایندگان خود مردم هستند. در چنین شرایطی دولت مشروعیت عدم توانایی و عدم خواست خودش در رفع مسائل و محرومیت های مردم را از طریق شوراها بدست آورده است. هرگاه مردم به نارساییها اعتراض می نمایند دولت شوراها را عامل اصلی معرفی می نماید وبدین ترتیب شوراهای فرمایشی و بدون امکانات اجرایی و مالی سپر بلای دولت ولایت فقیه می شوند. البتّه بسیارند کسانی که از شوراها بعنوان سکّوی پرتاب به طرف مجلس شورای اسلامی و مقامات دولتی استفاده می نمایند. این افراد نتنها قصد نمایندگی مردم را ندارند بلکه می خواهند خود را به مراکز اصلی قدرت نزدیکتر نمایند. امّا مجلس خبرگان تجّمعی از افراد نه خبره به مسايل سیاسی و اجتماعی و علمی بلکه گروهی از وابستگان سیاسی و عقیدتی ولایت فقیه مباشند که هدفی بجز پاسداری نظام غیر دموکراتیک موجود ندارند. این نمایندگان نیز از پیش باید توسط سازمانهای تفتیش عقیدتی حکومتی مورد تأیید قرار گیرند. مسٌلم است که این افراد منعکس کننده نظرات و افکار مردمی نیستند که هیچ در تمدید تحمیلی ولایت فقیه شرکت مستقیم دارند. از دیدگاه مردمی وجود ولی فقیه و قیٌم خبره متناقض با اصول دمکراسی و جمهوری خواهی است. منافع مردم در انتخاب نمایندگان واقعی است ونه در انتخاب خبره و قیّم جدا از مردم.

بنظر ما جمهوری اسلامی با براه انداختن انتخابات فرمایشی و بدون محتوا دو هدف عمده را دنبال مکند: یکی اینکه به وجود انتخابات در نظام ولایت فقیه اظهار شأن نماید و بدینترتیب به جهانیان و منتقدین بگوید که در ایران دموکراسی وجود دارد و دوّم اینکه با رد صلاحیت نمایندگان واقعی مردم و منتقدین نظام مردم را از شرکت در قدرت بیش از پیش محروم نماید. در چنین شرایطی عدم شرکت در انتخابات شوراهای شهر وروستا و همچنین مجلس خبرگان از حقانیت و مشروعیت مورد ادعا؛ سران رژیم خواهد کاست ویک نوع مقاومت منفی محسوب خواهد شد.

زرمبش (جنبش ملی بلوچستان-ایران)